To αίτημα του τέλειου γάμου

«Ήταν φανερό ότι ο Ζ ικανοποιούσε τη γυναικεία πλευρά της. Την πλευρά που λειτουργούσε με το συναίσθημα και τις αισθήσεις. Η αντρική πλευρά της λειτουργούσε με τη σκέψη και τη διαίσθηση. Οι δυο αυτές «αντρικές» λειτουργίες της την ωθούσαν σε στόχους έξω από την ερωτική σφαίρα. Αλλά το συναίσθημα και οι αισθήσεις, ένιωθαν την ανάγκη μιας ζεστής, ερωτικής σχέσης που να καλύπτει τη δική τους περιοχή. Οι δυο πλευρές φαίνονταν ασυμβίβαστες. Ωστόσο, υπήρχε και ένα τρίτο κάτι στη Θ. που έτεινε να συνενώσει τις αντιθέσεις σ’ένα ενιαίο και αδιάσπαστο σύνολο. Αυτό το τρίτο κάτι είχε αρχίσει να προκαλεί την κατάσταση του γάμου μέσα της. 

Αλλά ο εσωτερικός γάμος απαιτούσε να εκφρασθεί και εξωτερικά. Ωστόσο, τότε μόνο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αν η Θ. συναντούσε έναν άντρα με φύση συγγενική με τη δική της. Μια ένωση μ’έναν τέτοιον άντρα θα δικαίωνε όλες τις πλευρές και των δυο τους. Αλλά, ως εκείνη τη στιγμή, η Θ. είχε συναντήσει βασικά τύπους που ικανοποιούσαν τη θηλυκιά πλευρά της. Τα άτομα του άλλου φύλου που είχαν τις ίδιες πνευματικές ροπές με τις δικές της, δεν άγγιζαν καθόλου τη γυναικεία φύση της. Λες και δεν υπήρχε πόλωση. Αλλά όσοι την είχαν συγκινήσει ερωτικά, δεν συμμερίζονταν τις πνευματικές της τάσεις. Ίσως να τη θαύμαζαν γι αυτές, να την έβλεπαν σαν ξεχωριστό ή ανώτερο πλάσμα, αλλά έμεναν έξω απ’την πνευματική περιοχή της και η Θ. ένιωθε ασυντρόφευτη σ’αυτόν τον τομέα, «άγαμη», αδιασταύρωτη. Αυτή η κατάσταση κατέστρεφε το αίτημα του «τέλειου γάμου» που της επέβαλε το βαθύτερο είναι της.

Ο Ζ. και όσοι άνδρες άγγιζαν τη θηλυκιά πλευρά του συναισθήματος και της αίσθησης, αντιπροσώπευαν τη γη, την ύλη, τον κόσμο της αμεσότητας και της χρονικότητας. Οι πνευματικοί – διανοητικοί φίλοι της, αλλά και οι δικές της πνευματικές – διανοητικές τάσεις, αντιπροσώπευαν τον ουρανό, το πνεύμα, το άχρονο και αιώνιο, μια μεταφυσική διάσταση. Με άλλα λόγια, η αντρική φύση της ήταν συνώνυμη με το πνεύμα και η θηλυκιά με την ύλη ή τη φύση. Το γεγονός ότι οι δυο αυτές τάσεις έβρισκαν διέξοδο, στον έξω κόσμο, ξεχωριστά η κάθε μια, οι πνευματικές στους πνευματικούς της φίλους, οι υλικές, στους ερωτικούς δεσμούς της, προκαλούσε έναν τεχνητό διχασμό. Πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού η κυρίαρχη εσωτερική τάση και των δυο πλευρών της ήταν η ένωσή τους, όχι μόνο μέσα στην ίδια, αλλά και μ’ένα πρόσωπο του άλλου φύλου, που να συνένωνε και τις δυο αυτές πλευρές, όπως και η Θ;»

Ιερος γαμος 1

Το μυστικό στον έρωτα είναι η αραίωση

«Το μυστικό στον έρωτα είναι η αραίωση, όπως είχε διαπιστώσει η Θ. Και αραίωση δεν μπορεί να υπάρξει στην περιοχή της πυκνής ύλης, δηλαδή στον επιφανειακό εαυτό των ανθρώπων, που ελκύεται από το απτό και το συγκεκριμένο. Με τι ανυπομονησία όλοι οι άγνωστοι άντρες που είχαν ποθήσει μιαν ερωτική σχέση μαζί της, δεν  είχαν προσπαθήσει να αντικαταστήσουν το «άγνωστο» με το γνωστό! Θέλοντας να συλλάβουν το απλησίαστο όραμα, έκαναν ό,τι μπορούσαν να το φυλακίσουν μέσα σ’ένα όνομα, μια διεύθυνση, ένα επάγγελμα, μια κοινωνική τάξη. Να μάθουν συγκεκριμένα πράγματα για τη ζωή της, για το παρελθόν της. Νόμιζαν ότι έτσι την γνώριζαν. Κι όμως, τότε την έχαναν με τον πιο σίγουρο τρόπο επειδή έτσι έχαναν το όραμα, την οπτασία που είχε εξάψει τη φαντασία τους με ιδιότητες που δεν περιέχονται σ’ένα όνομα. Τι είναι άραγε το στοιχείο εκείνο της φαντασίας ή του ρομαντισμού που κάνει τους ανθρώπους, όση πείρα κι αν έχουν, να αποδίδουν ιδιότητες τελειότητας, αγνότητας, ανωτερότητας, άδολης αγάπης, τρυφερότητας, ακόμα και σοφίας σ’ένα άτομο του άλλου φύλου πριν καλά καλά το γνωρίσουν από κοντά; Αυτό το θέμα την είχε πολύ απασχολήσει.

Πριν ακόμα αρχίσει τις εσωτερικές αναδιφήσεις της, σκεπτόταν καμμιά φορά πως θα’θελε να είναι ο αγαπημένος της. Τότε, αναδυόταν από μέσα της ένα έτοιμο πρότυπο, που δεν ήταν προϊόν σκέψης. Ο αγαπημένος της θα πρεπε να συγκεντρώνει ευθύτητα, βαθύνοια, σθένος, στοργή, τρυφερότητα, αφοσίωση στην αγάπη του, ευαισθησία στη δυστυχία των άλλων, θάρρος στις ευθύνες, μεγαλοψυχία, αίσθημα δικαιοσύνης, γενναιοδωρία της καρδιάς, αγάπη για το τέλειο και το απόλυτο, τάσεις ανάτασης, έφεση για τον άϋλο κόσμο. Δεν θα έπρεπε να κατεβάζει την ερωτική σχέση στη λάσπη της γης, αλλά να την ανεβάζει στους ουρανούς της έκστασης. Ακόμα κι ο τρόπος που θα’κανε έρωτα, θα έπρεπε να προκαλεί ψυχική ανάταση, να ανεβάζει ψηλά τους δυο αγαπημένους.

Τόσο βαθιές ήταν οι ρίζες αυτού του προτύπου ώστε είχε καταντήσει ένας τυραννικός γνώμονας, που δεν την άφηνε να δεσμευτεί οριστικά με κανέναν άντρα αν δεν συγκέντρωνε τα παραπάνω στοιχεία. Η ζωή, ωστόσο, τη δίδαξε ότι αυτά τα προσόντα είναι σπάνια κι ακόμα πιο σπάνια η συγκέντρωσή τους σ’ένα και μόνο πρόσωπο. Αργότερα, διαπίστωσε ότι δεν ήταν προϊόντα της επιφάνειας, αλλά του βάθους. Κι όταν άρχισε να ζει στο δικό της βάθος και να ανακαλύπτει έναν εαυτό που δεν είχε σχέση με τον επιφανειακό, γήϊνο εαυτό της, το αίτημά της για τις παραπάνω ιδιότητες σ’έναν άντρα έγινε ακόμα πιο επιτακτικό. Από κει και πέρα είχε σαν γνώμονα την έλξη των αντρών γι αυτήν. 

Πολλοί, βέβαια, ελκύονταν από το σώμα της. Αυτού του είδους η έλξη ήταν καθαρά σεξουαλική. Ευτυχώς, όμως, γι αυτήν, έμαθε γρήγορα να διακρίνει τους άντρες από τον τρόπο που τη δονούσαν. Αν ένιωθαν σεξουαλική έλξη γι αυτήν, η Θ. δεν ένιωθε καμιά δόνηση. Αν ένιωθαν συναισθηματική έλξη, άρχιζε να νιώθει κάποια δονηση. Αλλά αν την άγγιζαν στη βαθύτερη ουσία του είναι της, η δόνηση ήταν σχεδόν σεισμική και η αίσθηση της ένωσης, συγχώνευσης ή ταύτισης, απόλυτη. Τότε, άρχιζε να νιώθει μέσα της τις σκέψεις, τα αισθήματα και τις λανθάνουσες δυνατότητες του συντρόφου της, επειδή το Ένα και το Δύο είχαν συνενωθεί στο Τρίτο Στοιχείο, που καταλύει τη χωριστικότητα. Και πόσο διαφορετική ήταν η σωματική ένωση μέσα στο Τρίτο Στοιχείο! Δεν εξυπηρετούσε καμιά βιολογική σκοπιμότητα τεκνογονίας, ούτε καμιά ηδονιστική, σωματική επιδίωξη. Αυτά ήταν περιττά μέσα στην ευδαιμονία της πληρότητας.»

Ιερος  Γαμος 1

Μυστικιστικό σεξ

«Η ένωση του άντρα και της γυναίκας μοιάζει με το σμίξιμο του ουρανού και της γης. Το σωστό σμίξιμό τους είναι εκείνο που χαρίζει στον Ουρανό και τη Γη την αιωνιότητα. Οι άνθρωποι έχασαν αυτό το μυστικό, γι αυτό κι έγιναν θνητοί. Μόλις όμως το γνωρίζουν ξανοίγεται μπρος τους η Ατραπός της Αθανασίας.»

Shang – Ku – San – Tai

«Εδώ σε τούτο το σώμα βρίσκονται τα ιερά ποτάμια. Εδώ είναι ο ήλιος και το φεγγάρι και όλοι οι άγιοι τόποι. Πουθενά δε συνάντησα άλλο ναό τόσο ευλογημένο όσο το ίδιο μου το σώμα.»

ΣΑΡΑ ΧΑ ΝΤΟΧΑ

«Η σεξουαλική εμπειρία δεν φανερώνει ολόκληρο το μεγαλείο της παρά μόνο σ’εκείνους που ατενίζουν τον κόσμο γενικά με καινούριο τρόπο. Από την άλλη, η σεξουαλική σχέση είναι μια κατάσταση που διευκολύνει αρκετά το πλήρες άνοιγμα του είναι, αφού είναι η πιο κοινή και δραματική περίπτωση ένωσης του εαυτού μας με κάποιον άλλον. Αλλά για να γίνει ένα μέσο μύησης για το Ενιαίο Σώμα του Σύμπαντος, χρειάζεται μια στοχαστική προσέγγιση. Αυτό δεν θα πει αγάπη χωρίς επιθυμία, με την έννοια της αγάπης χωρίς χαρά, αλλά αγάπη που δεν την προκαλεί κανείς με επινόηση ή με τη θέλησή του για να ξεφύγει από τη συνηθισμένη αίσθηση του κενού που συνοδεύει το αποκομμένο εγώ. 

Αντί να πούμε ότι μια τέτοια σχέση υπερφαλαγγίζει το «απλό σεξ», ίσως θα έπρεπε να πούμε ότι η σεξουαλική επαφή διαποτίζει κάθε πλευρά της σχέσης, απλώνοντας τη θέρμη της στην εργασία και τη συνομιλία, δηλαδή έξω από την περιοχή της σωματικής συνουσίας. Ο σεξουαλισμός δεν είναι ένα ξεχωριστό διαμέρισμα της ανθρώπινης ζωής. Είναι μια ακτινοβολία που διαπερνά όλες τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά που εντείνεται ιδιαίτερα σε ορισμένα σημεία. Αντίθετα, θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο σεξουαλισμός είναι μια νύξη για τη χαρά που υπάρχει στην ίδια τη ζωή, στη βασική ταυτότητα και ενότητα του ανθρώπου με το σύμπαν. Αλλά αυτή η χαρά είναι συνήθως απωθημένη μέσα μας και η ενότητα με το σύμπαν αβίωτη. 

Δεν μπορούμε να συζητήσουμε ικανοποιητικά μια τέτοια σχέση, όπως επιχειρούν να κάνουν τα εγχειρίδια της σεξουαλικής υγιεινής, σαν να ήταν θέμα τεχνικής. Είναι αλήθεια ότι τόσο στον Ταοϊσμό όσο και στον Ταντρικό Βουδισμό υπάρχει κάτι που μοιάζει με τεχνική της σεξουαλικής επαφής, αυτό όμως, όπως και τα «μυστήρια», είναι το εξωτερικό και ορατό σημάδι μιας εσωτερικής στάσης, αφού έρχεται μόνη της και αβίαστα στους εραστές που ζουν την αγάπη τους στοχαστικά, που δεν βιάζονται να αρπάξουν κάτι απ’αυτήν.»

(…)

«Σύμφωνα με τον Ταντρικό συμβολισμό, η ενέργεια της Κουνταλίνι διεγείρεται, αλλά συνήθως σπαταλιέται στη συνηθισμένη σεξουαλική δραστηριότητα. Μπορεί, όμως, να μεταμορφωθεί σε ένα παρατεταμένο αγκάλιασμα που ανακόπτει τον αντρικό οργασμό και διοχετεύει τη σεξουαλική ενέργεια στη στοχαστική ενατένιση του Θείου μέσα στη γυναίκα. Γι αυτό οι εραστές κάθονται στοχαστικά σταυροπόδι. Η γυναίκα μαγκώνει τη μέση του άντρα με τους μηρούς της ενώ τα χέρια της τα ρίχνει γύρω στο λαιμό του. Είναι φανερό ότι μια τέτοια στάση δεν επιτρέπει καμιά κίνηση. Εκείνο που έχει σημασία είναι να μείνουν και οι δυο ακίνητοι, παρατείνοντας τον εναγκαλισμό τους έτσι ώστε η ανταλλαγή των ουσιών τους να μην είναι ενεργητική αλλά παθητική και δεχτική. Δεν κάνουν τίποτα για να διεγείρουν τη σεξουαλική ενέργεια. Απλώς της επιτρέπουν να ακολουθήσει τη δική της ροή χωρίς να την αδράξουν ή να την εκμεταλλευτούν με τη φαντασία ή με τη θέληση. Ο νους και οι αισθήσεις τους δεν είναι αφημένες στη φαντασία. Απλώς παραμένουν ανοιχτές σε «εκείνο που είναι» χωρίς να προσπαθήσουν να επέμβουν. 

Η βασική αρχή είναι να μείνει αδιατάραχτη η συνείδηση από την επιθυμία της ηδονής. Έτσι οι αισθήσεις δεν συλλαμβάνουν ένα παραμορφωμένο και κερματισμένο όραμα του κόσμου. 

Αν ο νους και οι αισθήσεις είναι ανοιχτές, η σεξουαλική αγάπη με αυτό το πνεύμα είναι μια αποκάλυψη. Η στοχαστική αγάπη δεν είναι θέμα τεχνικής. Γιατί δεν έχει καθορισμένο σκοπό. Δεν υπάρχει τίποτα που να πρέπει κανείς να κάνει για να πετύχει κάποιον σκοπό. Εκείνο που χρειάζεται είναι η επίγνωση ολόκληρης της σχέσης του ανθρώπου με το σύμπαν και της θέσης του μέσα σ’αυτό.

Και τότε η απλή αναμονή φέρνει τη μεγαλύτερη ανταμοιβή της. Αν δεν γίνει καμιά προσπάθεια για οργασμό, η αμοιβαία επαφή γίνεται ένας αγωγός της πιο ζωηρής ψυχικής ανταλλαγής. Η αίσθηση της ενότητας με το αγαπημένο πρόσωπο γίνεται ιδιαίτερα έντονη, αν και η κατάσταση μοιάζει με μια νέα ενότητα ανάμεσά τους, με μια ζωή εντελώς δική της. Αυτή η ζωή – θα μπορούσαμε να την πούμε Τάο – τους βγάζει από τον εαυτό τους. Έτσι νιώθουν πως και οι δυο μαζί μεταφέρονται σε ένα ρεύμα ζωτικότητας, παγκόσμιο ή αστρικό, επειδή δεν είναι πια αυτό που «εσύ» ή «εγώ» κάνουμε. Τα συναισθήματα, που στο κορύφωμα της επαφής μπορεί να νομίσει κανείς ότι είναι το απόγειο του πόθου, δεν είναι παρά η έκσταση της ευδαιμονίας που συνοδεύει το βίωμα της σχέσης, αντίθετα με την απομόνωση του εγώ. Η αίσθηση της μεταφοράς έξω από τον εαυτό μας εκφράζεται επίσης και με ευθυμία, ιδιαίτερα όταν το βίωμα, συνοδεύεται από μιαν έντονη αίσθηση πληρότητας. 

Η άχρονη ποιότητα της ένωσης δεν κερδίζεται με την υπομονή ή με τη διάρκεια, αλλά με την απουσία κάθε σκοπού και κάθε βιασύνης. Ο τελικός οργασμός, που ούτε τον επιδιώκουν οι εραστές ούτε τον εμποδίζουν, έρχεται μόνος τους και δεν είναι μια πράξη, αλλά μια δωρεά κι ένα χάρισμα. Όταν έρθει ο οργασμός σε μια κατάσταση ανοιχτών αισθήσεων και αισθημάτων, δεν είναι απλώς μια εκσπερμάτωση, αλλά μια έκρηξη που οι πιο μακρινές σπίθες της είναι τα άστρα. 

Όσοι βρίσκουν υπερβολική αυτή την περιγραφή αρνούνται να δουν οτιδήποτε το μυστικιστικό ή θείο με αυτή την πράξη. Αλλά με το να μεταχειρίζονται αυτή τη στιγμή σαν έναν κτηνώδη σπασμό, φανερώνουν το τεράστιο χάσμα που τους χωρίζει από τη ζωή. Σε αυτό ακριβώς το ακραίο σημείο μπορεί να ανακαλύψει κανείς ότι το σωματικό και το πνευματικό είναι ένα. Διαφορετικά ο μυστικισμός μας είναι νοσηρός συναισθηματισμός και στείρα αγνότητα και ο σεξουαλισμός μας χυδαιότητα.»

Ιερος Γαμος 1 

Η ύπαρξη βάθους σε μια γυναίκα

«Η ύπαρξη βάθους σε μια γυναίκα και η βεβαιότητα ή έστω και η υποψία ότι για να έχει βάθος θα πρέπει να ασχολείται οπωσδήποτε με την ψυχολογία, προκαλεί αντιφατικές αντιδράσεις. Σε έναν ορισμένο ανδρικό τύπο προκαλεί φόβο, επειδή νιώθει απογυμνωμένος κάτω από το εξονυχιστικό βλέμμα της γυναίκας. Αντιδρά αρνητικά σ’αυτή την απογύμνωση, ίσως επειδή διαισθάνεται κάποιαν εσωτερική του κακομορφία ή δυσμορφία την οποία προσπαθεί να κρατήσει κρυμμένη πίσω από την επίφαση ενός πλαστού εαυτού. Αυτού του είδους οι άνδρες αρχίζουν να προβάλουν στη γυναίκα που διαθέτει βάθος και διεισδυτική ματιά όλες τις δικές τους δυσμορφίες. Την βλέπουν σαν κακόβουλη μάγισσα που απειλεί την ακεραιότητα και την ελευθερία τους. Φαντάζονται ότι θέλει να τους επιβάλει τη δική της θέληση, να τους βγάλει από τον δρόμο τους, να τους κάνει υποχείριους και πειθήνια όργανά της, με λίγα λόγια, να τους εξουθενώσει, να τους εκμηδενίσει. Γι’αυτό φεύγουν έντρομοι από κοντά της για να βρουν καταφύγιο στην αγκαλιά μια απλής γυναίκας που βλέπει μόνο την ασβεστωμένη τους πρόσοψη, κατασιγάζοντας έτσι την βαθύτερη υποψία τους για την εσωτερική τους φτώχια.

Υπάρχει μια άλλη κατηγορία αντρών που, όχι μόνο ελκύονται από το βάθος και τη διεισδυτικότητα της γυναίκας, αλλά που νιώθουν μεγάλη, ζωτική ανάγκη γι’ αυτές της τις ιδιότητες, ίσως επειδή διαισθάνονται ότι μόνο μια τέτοια γυναίκα θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει το νυστέρι του χειρούργου για να επανορθώσει την εσωτερική διαστρέβλωση και δυσμορφία τους. Θέλουν να βρουν βαθιά κατανόηση απ’τη γυναίκα του ιδανικού τους, να δουν τον βαθύτερο εαυτό τους μέσα από το δικό της διεισδυτικό βλέμμα, Αυτοί οι άντρες ζητούν βασικά την ψυχική τους υγεία και κάθαρση.

Η τρίτη και πιο σπάνια κατηγορία ανθρώπων περιλαμβάνει άντρες και γυναίκες του τύπου της Θ. που έχουν εισχωρήσει σε κάποιο βάθος μέσα τους και, όπως είναι φυσικό, αναζητούν έναν σύντροφο του άλλου φύλου που να ζει στο ίδιο βάθος με τους ίδιους. Επειδή, ωστόσο, η συνάντηση δυο τέτοιων όντων είναι μάλλον σπάνια, το μόνο που απομένει στους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας είναι να αναζητήσουν το όμοιό τους βάθος σ’έναν ετερόφυλο που δεν γνωρίζει συνειδητά την ποιότητα της βαθύτερης φύσης τους, αλλά ελκύεται, αν είναι άντρας, από μια γυναίκα με βάθος και, αν είναι γυναίκα, από έναν άντρα με λανθάνον βάθος.»

 

Ιερος Γαμος 1

Συγχώνευση και διάλυση

«Αυτός έδειχνε τώρα πρόθυμος να συζητήσει ανοιχτά μαζί της για τα αγκάθια που έφραζαν το δρόμο στη βαθύτερή τους ένωση. Η πρώτη μέρα πέρασε μέσα σε μιαν ευχάριστη ατμόσφαιρα ανοίγματος, χωρίς να θίξουν κανένα βαθύτερο θέμα. Το άνοιγμα του νέου ήταν φανερό σ’όλη του τη στάση. Το βράδυ, που πήγαν να πλαγιάσουν, η κατάσταση του ανοίγματος κορυφώθηκε. Ο νέος την κοίταζε στα μάτια με ανέκφραστη λαχτάρα, που η Θ. την ονόμαζε λαχτάρα ψυχής. Θαρρείς και όλη του η ψυχική ενέργεια είχε ανέβει στα μάτια του. Απ’αυτά κυλούσε και εισχωρούσε στα δικά της μάτια, μεταδίδοντάς της τον εσωτερικό του παλμό. Δεν μιλούσαν. Τα λόγια θα χαλούσαν αυτή την κατάσταση. 

Τα ψυχικά ρεύματα που η Θ. τα ένιωθε να εισχωρούν στο εσωτερικό της από τα μάτια του νέου, κυκλοφορούσαν μέσα της, διαγράφοντας το μισό ενός κύκλου. Έπειτα τα ένιωσε να βγαίνουν από τη γεννητική περιοχή της, να εισχωρούν στο δικό του σώμα από τη δική του γεννητική περιοχή και, συμπληρώνοντας το άλλο μισό του κύκλου, να φτάνουν στα μάτια του. Το αποτέλεσμα ήταν μια τεράστια ενεργειακή – ψυχική κινητοποίηση που οδήγησε και τους δυο στον έντονο πόθο για ένωση. Χωρίς μιλιά, βρέθηκαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου με ενωμένα τα σώματα. Ούτε αυτός, ούτε αυτή, ένιωθαν την παραμικρή ανάγκη για εξωτερική, σωματική κίνηση. Η παραμικρή τέτοια κίνηση θα αφαιρούσε ενέργεια από το εσωτερικό ενεργειακό κύκλωμα και θα έσπαγε τον ενιαίο κύκλο που τους ένωνε εσωτερικά. Μια μυστική σοφία τους οδηγούσε ώστε να μην κάνουν κάτι που θα χαλούσε αυτή την υπέρτατη κατάσταση. Η ένωσή τους κράτησε ατέλειωτες ώρες χωρίς να έρθει ο κόρος του τέλους. Έμειναν έτσι, εκείνος με το σώμα του μέσα στο δικό της, με λατρεία στα μάτια, σχεδόν όλη τη νύχτα. Τότε, στη διάρκεια αυτής της πολύωρης ένωσης η Θ. διέκρινε ένα πλήθος από περίεργες αναμοχλεύσεις μέσα της. 

Το πρώτο που ένιωσε ήταν μια τάση για απόλυτη συγχώνευση. Σιγά – σιγά πύκνωσε τόσο η έντασή της που η χωριστικότητα των σωμάτων έγινε σχεδόν αβάσταχτη. Η ανάγκη να μπει το ένα σώμα μέσα στο άλλο, ώστε να λιώσουν, να γίνουν μια μάζα, έτσι που να μην διακρίνεται πια το εγώ από το εσύ, άρχισε να γίνεται τυραννική. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, το μόνο μέρος της ένωσης ήταν η γεννητική περιοχή. Μόνο σ’αυτό το σημείο το σώμα του άντρα εισχωρούσε στο σώμα της γυναίκας. Σ’αυτή την κρίσιμη κορύφωση του πόθου για συγχώνευση, η Θ. άρχισε να βλέπει τον Ν. να μικραίνει σιγά σιγά. Είχε την περίεργη αίσθηση ότι ζούσε σε δυο πραγματικότητες. Ο Ν. που μίκραινε, ήταν ο Ν. μέσα στο είναι της. Ο Ν. που έμενε αναλλοίωτος, ήταν ο εξωτερικός. Με ποιόν απ’ τους δυο το είναι της ζητούσε τόσο επιτακτικά να συγχωνευτεί; Συνέχισε να παρατηρεί τις εξελίξεις, ενώ ταυτόχρονα ήταν απόλυτα δοσμένη στην ενεργειακή – ψυχική ένωση με τον αντικειμενικό Ν. Ο εσωτερικός Ν. συνέχισε να μικραίνει, ώσπου έγινε τελικά ολόκληρος το γεννητικό του όργανο μέσα στο σώμα της. Δεν υπήρχαν πια δυο σώματα. Κι όμως, ήταν ξεχωριστοί, επειδή το γεννητικό του όργανο, αν και μέσα στο σώμα της, ήταν κάτι ξέχωρο απ’αυτό.  

Ο πόθος της για πλήρη συγχώνευση δυνάμωσε. Και τότε, το γεννητικό όργανο διαλύθηκε ολόκληρο σε σπέρμα και ενώθηκε με τα στοιχεία της μήτρας της, σχηματίζοντας μαζί με αυτά ένα έμβρυο. Ένα έμβρυο που συνένωνε μέσα του τόσο την ίδια όσο και τον Ν. Το έμβρυο άρχισε αστραπιαία να μεγαλώνει ωσότου γεννήθηκε από τον κόλπο της. Ήταν ένας γιος κι αυτός ο γιος ήταν ο Ν. Σάρκα από τη σάρκα της και αίμα από το αίμα της. Κι αυτή ήταν η μήτρα που τον είχε γεννήσει, η μητέρα του. Το βρέφος άρχισε να μεγαλώνει, να γίνεται παιδί, έφηβος, νέος άντρας, ώσπου ταυτίστηκε με τον εξωτερικό Ν. ο οποίος συνέχιζε να είναι ενωμένος μαζί της. Τώρα όμως, η Θ. δεν ένιωθε τη χωριστικότητα των σωμάτων τους. Ο Ν. είχε γίνει ο γιος – εραστής της και η πράξη της ένωσής τους ήταν μια «ιερογαμία». Η αίσθηση της πληρότητας, της ταύτισης, έφτασε στο απόγειο της. Η Θ. ήθελε να σβήσει, να χαθεί μέσα σ’αυτή τη θάλασσα της ευδαιμονίας. Ταυτόχρονα πρόσεξε ότι, ο αντικειμενικός Ν. ένιωθε μια παράξενη συγκίνηση που πριν δεν ήταν παρούσα. Τα μάτια του άρχισαν να τρέχουν δάκρυα και σε λίγο ξέσπασε σε λυγμούς μέσα στην αγκαλιά της. 

Το όνειρο και ο πόθος όλων των εραστών για μιαν ένωση που να καταλήγει στο σβήσιμο, στο θάνατο, είχε γίνει πραγματικότητας για τους δυο τους εκείνη τη νύχτα. 

Την άλλη μέρα ο Ν. της είπε ότι είχε νιώσει σαν να είχαν γίνει ένα σώμα, μια ενότητα, σαν αυτός να ήταν αυτή κι αυτή αυτός. Κι ότι τη στιγμή που είχε ξεσπάσει σε λυγμούς είχε νιώσει ότι έσβηνε, ότι χανόταν μέσα σ’ένα μητρικό πέλαγος ευδαιμονίας, ότι γινόταν ένα με τα μητρικά ύδατα. 

Στη συνέχεια, η Θ. ένιωσε ότι ήταν η ίδια στη θέση του Ν. Ότι εκείνη, με το σώμα και τα χαρακτηριστικά του Ν. μίκρυνε σιγά σιγά και μπήκε στην ίδια της τη μήτρα. Η σμίκρυνσή της και η είσοδός της στη μήτρα, αμέσως ταυτίστηκε με τον Φάουστ που, από γέρος, μίκρυνε κι έγινε παλληκάρι. Και ως παλληκάρι κατέβηκε στις «Μητέρες», δηλαδή στο μητρικό στοιχείο, για να διαλυθεί, να ξανασυλληφθεί και να ξαναγεννηθεί ανανεωμένος, ένας καινούργιος Άνθρωπος, Ο Νέος Αδάμ. Ένιωσε, λοιπόν, η Θ. ότι ήταν επίσης ταυτόσημη με τον Φάουστ και την πορεία του από τη σμίκρυνση στην αύξηση. Αλλά ήταν ταυτόχρονα και οι «Μητέρες». 

Σκέφτηκε πολύ επάνω σ’αυτή την παράξενη εμπειρία και διαπίστωσε ότι είχε παραστεί μάρτυρας σε μιαν εσωτερική, συμβολική ένωση, ανάμεσα στο αντρικό και στο θηλυκό κομμάτι που τη συνιστούσαν. Ή, διαφορετικά, ανάμεσα στους δυο κόσμους, στους δυο εαυτούς της. Απ’αυτή την άποψη, ο αντικειμενικός Ν. ήταν απλώς ένα έναυσμα. Ωστόσο, η όλη υπόθεση είχε αρχίσει με τη δική του ψυχική διέγερση και διαστολή. Πρόσθετα, είχε κι αυτός ζήσει τη διάλυσή του, μέσα στη μητέρα, με τη μορφή του μητρικού πελάγους. Είχε κανείς επηρεάσει τον άλλον; Ή μήπως ο συγχρονισμός τους ήταν κάτι το αυτονόητο σε τέτοιες καταστάσεις; Ποιος θα μπορούσε να της απαντήσει σ’αυτά της τα ερωτήματα;»

Ιερος Γαμος 1