Ο Έρωτας βρίσκει τη δικαίωσή του μόνο αν μετουσιωθεί σε πνεύμα

«Το ερωτικό ελκύεται αφάνταστα από τον ωκεανό του Πνεύματος και ποθεί να χυθεί σ’αυτόν, σαν ένα ποτάμι. Όπως τα νερά ενός ποταμού καταξιώνονται όταν πέσουν στη θάλασσα, όπου αποκτούν την αρμύρα που τους έλειπε, έτσι και ο Έρωτας βρίσκει τη δικαίωσή του μόνο αν μετουσιωθεί σε πνεύμα. Έξω από τον πνευματικό ωκεανό, ο Έρωτας είναι βέβηλος, βιολογικός, δεν ανεβάζει τους δυο εραστές στην πνευματική περιοχή. Ο Έρωτας είναι, λοιπόν, ένα είδος αγγελιοφόρου, ένα είδος Ερμή, ένα διάμεσο. Σωστά η Διοτίμα τον χαρακτήρισε «Δαίμονα», δηλαδή κάτι ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο. Οπωσδήποτε, όμως, μια πνοή από ψηλά που, κατεβαίνοντας μέσα στην ύλη, προσφέρει μια λαβή στους εραστές για να πιαστούν και να ανεβούν στις περιοχές του Πνεύματος. Δυστυχώς, όμως, οι εραστές συνήθως του κόβουν τα φτερά και τον καθηλώνουν στη γη. Δεν δέχονται τις μεσολαβητικές του υπηρεσίες επειδή αρνούνται το Πνεύμα ή καλύτερα δεν υποπτεύονται καν την ύπαρξή του. Έτσι μετατρέπουν τον Έρωτα σε δική τους εγωκεντρική υπόθεση. Τον φυλακίζουν στο φλοιό (σημ. του εγκεφάλου) και τον χάνουν.»

Ιερός Γάμος 5

Το κολύμπι στην απεραντοσύνη του κόσμου

"Τι  απαλή, σιωπηλή, άπλετη ελευθερία κίνησης είν’αυτή! Σαν να κινούμαι στην απεραντοσύνη του κόσμου. Και υπάρχει τόσος χώρος για να απλωθώ, να κινηθώ, να παίξω! Οι άλλοι άνθρωποι, τα άστρα, τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, τα δέντρα, οι τοίχοι επίσης κολυμπούν στην ίδια απεραντοσύνη του χώρου, σε κάποιαν απόσταση από μένα. Υπάρχει ελευθερία, απόσπαση κι όμως βρισκόμαστε όλοι και όλα στις ίδιες πλατιές εκτάσεις του ωκεανού, που περιέχει τα πάντα. Τι αβρή, διακριτική γαλήνη, Θεέ μου! Στην απεραντοσύνη της Σιγής, είναι χαρά μου να δ ι ν ω. Το δόσιμο είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, το δόσιμο από ατόφια χαρά, όχι από οίκτο ή καλοσύνη ή έγνοια. Συναντώ έναν ξένο, έναν άγνωστο, να κολυμπά κι αυτός στον ίδιο άπλετο χώρο, τον χαιρετώ από πηγαία χαρά κι αυτός ο χαιρετισμός είναι ένα δόσιμο. Ο άγνωστος είναι μοναχικός, το ίδιο κι εγώ, αλλά κολυμπάμε στην ίδια απολαυστική, φωτεινή απεραντοσύνη. Και είμαστε αδέλφια σε τούτο, στο ότι κολυμπάμε στο ίδιο στοιχείο που περικλείει τα πάντα. Εκείνο που έχει σημασία είναι η πηγαία χαρά που νιώθω με το να είμαι ικανή να κολυμπώ ελεύθερα και με εμπιστοσύνη σ’αυτό το στοιχείο και όχι η επαφή με τους άλλους κολυμβητές. Όταν συναντιούνται δυο μοναχικοί κολυμβητές, η χαρά τους δεν αναβρύζει από το γεγονός της συνάντησής τους, αλλά από το κοινό στοιχείο που τους περιέχει. Είναι ευδαιμονία να ζει κανείς έτσι, κολυμπώντας στις ατέρμονες και ελεύθερες εκτάσεις. Ώστε, λοιπόν, η επαφή δεν γίνεται ανάμεσα σε δυο πρόσωπα, αλλά τα δυο πρόσωπα μπορούν και έρχονται σε επαφή χάρη στο Τρίτο Στοιχείο του Ωκεανού που είναι κοινό μεταξύ τους."

Ιερος γαμος 5 

Ο έρωτας είναι υπόθεση πληρότητας

«Η Λ. την κοίταζε με μισάνοιχτα χείλη. Είχε χαζέψει. Σε λίγο όμως, συνήλθε και είπε:

«Κατάλαβα, κατάλαβα.»

«Τι κατάλαβες;»

«Ότι οι άντρες που ερωτεύομαι δεν έχουν βρει καμιά πηγή ευτυχίας μέσα τους. Είναι πάνω κάτω σαν εμένα, διψασμένοι για ευτυχία και νομίζουν ότι θα τη βρουν σε μένα αλλά ουκ αν λάβης παρά του μη έχοντος. Ενώ εσύ, τράβηξες τον πόθο σου για ευτυχία μέχρι το ακραίο του σημείο μέσα σου, ώσπου άγγιξε την εσωτερική σου πηγή της ευτυχίας. Τώρα διαθέτεις εκείνο που οι άλλοι ακόμα το ζητούν έξω τους. Και όσοι σε ερωτεύονται, δίκαια σε ερωτεύονται, αφού βρίσκουν σε εσένα εκείνο που δεν έχουν βρει μέσα τους. Αυτό, όμως, δεν τους κάνει να εξαρτώνται από σένα;»

«Ναι, όπως όλοι οι ερωτευμένοι εξαρτώνται από το έτερό τους ήμισυ κι ας μην είναι πηγή ευτυχίας. Με μια διαφορά. Ότι στη δική μου περίπτωση, κάνω τα αδύνατα δυνατά να στρέψω τη φορά του πόθου τους για ευτυχίας μέσα τους, στην περιοχή όπου βρίσκεται η δική τους πηγή…»

«Αλλά τότε, τι γίνεται ο έρωτας; Αν βρουν μια πηγή ευτυχίας μέσα τους, δεν θα έχουν πια ανάγκη τη δική σου και θα μείνεις ανέραστη…»

Η Θ. γέλασε.

«Άκουσε Λ. Εγώ δεν λέω έρωτα αυτό που λες εσύ, δηλαδή την ανάγκη. Κανονικά δυο άνθρωποι μπορούν να αγαπηθούν πραγματικά όταν και οι δυο έχουν βρει την πηγή της ευτυχίας μέσα τους. Τότε ο έρωτας είναι υπόθεση πληρότητας, αφού είναι οι δυο πηγές που ερωτεύονται και ενώνουν τα ύδατά τους.»

«Τι ωραία!» έκανε η Λ. με νοσταλγία στη φωνή.

«Ξέχασες, φαίνεται, τη σχετική συζήτησή μας, τότε που αναφέρθηκα στον μαγνήτη και τα ρινίσματα.» της θύμισε η Θ.

«Α, α, ναι, δίκιο έχεις. Είναι το ίδιο πράγμα, με άλλα λόγια. Τότε μου είχε φανεί δύσκολο το θέμα, μπερδεμένο. Ενώ τώρα είναι ξεκάθαρο. Θες να δεις πόσο ξεκάθαρα το πιασα τώρα;»

«Να δω, γιατί όχι;» συμφώνησε η Θ.

«Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Υπάρχει η πλειονότητα των ανθρώπων που έχουν τον πόθο, αλλά δεν έχουν την Πηγή. Ερωτεύονται νομίζοντας ότι θα βρουν την πηγή της Ευτυχίας, αλλά δεν βρίσκουν τίποτα. Έπειτα, υπάρχει το περίεργο φαινόμενο μερικών ανθρώπων που βρίσκουν την πηγή μέσα τους. Τότε, εκείνοι που τους ερωτεύονται βρίσκουν νερό και πίνουν απ’αυτούς. Και, απ’ ότι είπες, θα πρέπει να υπάρχει και ένα τρίτο είδος έρωτα, πραγματικού, όταν δυο άνθρωποι με εσωτερική πηγή ευτυχίας ενώνουν τις πηγές τους. Τότε είχες μιλήσει για δυο ήλιους που ενώνουν το φως τους. Τα πιασα σωστά;»

«Μια χαρά.»

«Τότε, λοιπόν, είναι μάταιο να ζητώ την πηγή της ευτυχίας καλά και σώνει στον έρωτα.»

«Καλά που το κατάλαβες.»

Ιερός Γάμος 5

Σημ: Σχετικά με τους «δυο ήλιους που ενώνουν το φως τους» διαβάστε την παρακάτω ανάρτηση

Περί έλξης πλανητών και ανθρώπων

Περί μετενσάρκωσης

Κατά τη διάρκεια της αυτοανάλυσής της, η Σοφία μπήκε στη διαδικασία να στραφεί προς την παιδική και την εφηβική της ηλικία και να θυμηθεί αλλά και να ερμηνεύσει την ωριμότητα της παιδικής της ηλικίας. Την απασχόλησε αρκετά το γεγονός ότι υπήρξαν σαφή σημάδια που «προδίδουν την κατεύθυνση που αργότερα θα ακολουθούσε το είναι της». Σημάδια που σαφέστατα δεν οφείλονταν σε κληρονομικότητα, ούτε σε επιδράσεις του περιβάλλοντός της. «Αυτό το παιδί δεν είναι παιδί. Είναι χιλιόχρονη μέσα της», είχε πει μια δασκάλα της στη μητέρα της. Σε τι μπορεί να οφείλεται αυτό το γεγονός; Η Σοφία φαίνεται πως δεν επαναπαύτηκε υιοθετώντας την θεωρία της μετενσάρκωσης, όπως τόσοι άλλοι. Όχι της προσωπικής μετενσάρκωσης, για να είμαστε πιο ακριβείς.

Διαβάστε εδώ αυτό το απόσπασμα που πιστεύω πως αποτελεί εξαιρετική τροφή για σκέψη, όχι μόνο για το θέμα της μετενσάρκωσης, αλλά και για την νύξη, στο τέλος του αποσπάσματος, σχετικά με τη μετάβαση από ένα πυκνότερο ενεργειακό επίπεδο σε ένα πιο λεπτό.

«Είτε τυχαία, είτε σύμφωνα με κάποιο κοσμικό νόμο, η ενέργεια που ελευθερώνεται από τα πλάσματα την ώρα του θανάτου τους, διοχετεύεται στον γενικό ταμιευτήρα της ενέργειας από την οποία δημιουργούνται νέα όντα. Επομένως, σε ορισμένες περιπτώσεις, γεννιέται ένα ον με μεγάλο ποσοστό ενέργειας από τον γενικό ταμιευτήρα. Αυτό το είδος της ενέργειας είναι πολύ ισχυρότερο από την ενέργεια της κληρονομικότητας και γι αυτό επικρατεί. Χωρίς, ωστόσο, αυτό να σημαίνει ότι το νέο ον είναι μια νέα μορφή ενός καθορισμένου όντος που είχε ζήσει πρωτύτερα. Απλούστατα, όλοι μας είμαστε προϊόντα απειράριθμων ενεργειών που αποδεσμεύονται με τον θάνατο ανθρώπων που χαν ζήσει πριν από μας.

Αν, λοιπόν, την ώρα της σύλληψης, η σύνθεση από ενέργεια που εισέρχεται στο νέο ον είναι αρκετά λεπτή και πτητική, θα καθορίσει τη ζωή του. Ασφαλώς, η λεπτή ενέργεια τυλίγεται σε ένα περίβλημα πιο πυκνής ενέργειας που βρίσκεται σε αφθονία στον κόσμο. Αλλά επειδή ο πυρήνας από λεπτή ενέργεια είναι ταχύς, πτητικός, φωτεινός, ισχυρός, δεν μπορεί να μείνει ικανοποιημένος μέσα στο κέλυφός του από πυκνή ενέργεια, οπότε αρχίζει μια διαμάχη. Η κατάληξή της εξαρτάται από τα ποσοστά της λεπτής ενέργειας που διαθέτει το κάθε ον.

Η κατανομή της λεπτής ενέργειας δεν είναι ομοιόμορφη. Μερικά άτομα παίρνουν πολύ λίγη. Επομένως, ζουν σχεδόν πάντα μέσα στην πυκνή ενέργεια χωρίς ποτέ να βιώσουν μια εσωτερική αλλαγή σε δυο ενεργειακά επίπεδα. Το μόνο που βιώνουν είναι η σύγκρουση μέσα στην πυκνή ενέργεια. Ορισμένοι άνθρωποι δεν διαθέτουν αρκετή λεπτή ενέργεια ώστε να νικήσουν τις πυκνότερες ενέργειες και να τις μεταστοιχειώσουν σε λεπτή. Επόμενο είναι, λοιπόν, τα άτομα αυτά να αιωρούνται ανάμεσα σε δυο πόλους, να μην είναι ολοκληρωτικά δοσμένα ούτε στην πιο πυκνή ενέργεια ούτε στην λεπτή.

Τελικά, υπάρχουν άλλοι με αρκετά ισχυρό πυρήνα από λεπτή ενέργεια που δεν τους αφήνει ούτε στιγμή ήσυχους. Γίνεται βασανιστικός, μια τυραννική φωνή, που ασταμάτητα τους ωθεί να μετουσιώσουν και να μεταστοιχειώσουν τις πυκνότερες ενέργειές τους σε απόλυτα λεπτή ενέργεια. Μόνον αυτά τα άτομα είναι βέβαιο ότι θα βγουν νικητές στο τέλος.

Επομένως, τα πράγματα καθορίζονται από τη γέννηση – καλύτερα από τη σύλληψη – και αν έχουν κάποια σύνδεση με παλιότερες ζωές, δεν είναι με την έννοια της μετενσάρκωσης ενός ορισμένου ατόμου. Τα πάντα εξαρτώνται από τη λεπτότητα της διαθέσιμης ενέργειας όταν συλλαμβάνεται ένα ανθρώπινο ον. Αν υποτεθεί ότι μειώνεται προσωρινά το απόθεμα της λεπτής ενέργειας, τότε τα όντα που θα γεννηθούν εκείνη την περίοδο θα δεχτούν μεγαλύτερο ποσοστό πυκνής ενέργειας και πολύ μικρό ποσοστό λεπτής ενέργειας που ασφαλώς δεν θα μπορεί να επιβάλει το βέτο της.

Η παραπάνω σύλληψη καταργεί την ιδέα της προσωπικής μετενσάρκωσης. Έχει να κάνει με καθαρή, απρόσωπη ενέργεια διαφορετικών βαθμών πυκνότητας ή λεπτότητας στους ποικίλους συνδυασμούς της. Ο κάθε βαθμός λεπτότητας ή πυκνότητας ενέργειας έχει τις δικές του εκφράσεις και λειτουργίες και αν δεν μεταστοιχειωθεί, με μεγάλη προσπάθεια, στον επόμενο βαθμό λεπτότητας, δεν μπορεί να σημειωθεί καμιά αλλαγή. Τα πάντα θα συνεχίσουν να κινούνται σύμφωνα με τους νόμους που διέπουν τον κάθε βαθμό πυκνότητας ή αραίωσης.

Όταν ανεβαίνουμε από ένα πυκνότερο ενεργειακό επίπεδο σε ένα πιο λεπτό, θα πρέπει να αποφεύγουμε να ενισχύουμε το πυκνότερα επίπεδο με ομοιογενείς εξωτερικές επιδράσεις, για να μην πνίξουμε τη δειλή ανάδυση της λεπτότερης ενέργειας. Για ένα διάστημα, θα πρέπει να απομονωθούμε από εξωτερικές επιδράσεις που ενδεχομένως θα κατέστρεφαν το έργο της μεταστοιχείωσης και να επιστρέψουμε σε αυτές μόνο όταν το λεπτό επίπεδο είναι ισχυρό και γερά κρυσταλλωμένο. Γι αυτό, τώρα που μπαίνω σε μιαν άλλη περιοχή, θα πρέπει να αποφύγω τους ανθρώπους που ανήκουν στην περιοχή την οποία αφήνω πίσω μου. Τουλάχιστον για ένα διάστημα. Μόλις εδραιωθεί γερά μέσα μου το λεπτότερο επίπεδο, τα κατώτερα και πυκνότερα εξωτερικά στρώματα δεν θα βρίσκουν πια τίποτα το όμοιό τους μέσα μου για να ενωθούν μαζί του και να εμποδίσουν την ανάπτυξή μου.»

Ιερός Γάμος  5

Περί έλξης πλανητών και ανθρώπων

«Της ήρθε στο νου ο ήλιος, οι πλανήτες, οι άλλοι ήλιοι. Ο ήλιος του δικού μας συστήματος δεν έχει σχέση ισότητας με τους πλανήτες του. Αν οι πλανήτες νιώθουν ακατανίκητη έλξη προς αυτόν, είναι επειδή δεν έχουν φως και το παίρνουν απ’αυτόν. Ο ίδιος δεν έχει ανάγκη από την έλξη τους. Αν υποτεθεί ότι εξαφανίζονται οι πλανήτες, εκείνος θα συνεχίσει να είναι πηγή φωτός. Αλλά αν υποτεθεί ότι έρχεται σε επαφή με κάποιον άλλο ήλιο, ίσης ισχύος, τότε θα μπορούσε να βιώσει μια σχέση ισορροπίας και αμοιβαιότητας. Κανένας από τους δυο ήλιους δεν θα χρειαζόταν τον άλλο για να φωτιστεί. Η ένωσή τους θα κατέληγε σε μιαν αύξηση της φωτεινής τους σφαίρας, ποιος ξέρει για ποιόν απώτερο σκοπό.

Η Θ. συνέχισε τους συλλογισμούς της και διέκρινε τριών ειδών έλξεις. Πρώτα, την έλξη ανάμεσα σε δυο αδρανή, παθητικά, σκοτεινά σώματα, όπως π.χ. ανάμεσα σε δυο πλανήτες. Η έλξη τους είναι έλξη ομοιογένειας και η ένωσή τους ένωση δυο αδρανών μονάδων. Έπειτα έρχεται η ετερογενής έλξη ανάμεσα σε δυο ανόμοια σώματα, όπως π.χ η έλξη των αδρανών και σκοτεινών πλανητών προς το φωτεινό σώμα του ήλιου. Και μια τρίτη σχέση ομοιογένειας, ανάμεσα σε δυο φωτεινά σώματα. Το κάθε είδος ένωσης εξυπηρετεί διαφορετικές σκοπιμότητες.

Το πρώτο είναι μάλλον μια άγονη έλξη, αφού πολλαπλασιάζει και αυξάνει το σκότος και την αδράνεια. Τα άτομα αυτά δεν ελκύονται από το φως, δεν ωθούνται από τον πόθο να φωτίσουν το σκοτάδι τους, δεν έχουν μέσα τους τίποτα από τον έρωτα του Ίκαρου για τον ήλιο. Ο έρωτάς τους εξυπηρετεί το σκοτάδι της ύλης, της αδράνειας, της παθητικότητας.

Τα άτομα – πλανήτες, από την άλλη, στρέφονται γύρω από κάποια φωτεινή πηγή, λούζονται στο φως της και δανείζονται ζωή απ’αυτή. Εξαρτώνται από μιαν Αρχή ανώτερη και ισχυρότερή τους.

Ενώ στα φωτεινά άτομα, στα άτομα – πηγές φωτός, ταιριάζει ένας ερωτικός σύντροφος όμοιός τους. Η αυτοτέλειά τους δεν τους επιτρέπει οριστική σχέση παρά μόνο με ένα ον όμοιό τους.»

Σοφία  Άντζακα - Ιερός Γάμος 5