Η ζωή μας, μια ταινία

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Μουράβιεφ, "Γνώση", που η Σοφία παραθέτει στον Ιερό Γάμο 3. 

«Η ζωή του ανθρώπου είναι μια ταινία. Είναι βέβαια δύσκολο το καρτεσιανό μας πνεύμα να δεχθεί την αντίληψη αυτή. Το τρισδιάστατο πνεύμα μας δεν προσαρμόζεται εύκολα σε ιδέες και γεγονότα που αγγίζουν το πεδίο του αιώνιου.

Όσο κι αν φαίνεται ακατανόητο, η ζωή μας είναι μια αληθινή ταινία επινοημένη σύμφωνα με ένα σενάριο η ταινία αυτή γυρίζει μόνιμα και ασταμάτητα, έτσι ώστε, τη στιγμή του θανάτου του, ο άνθρωπος ξαναγεννιέται και, πράγμα που φαίνεται παράλογο, γεννιέται στον ίδιο τόπο, την ίδια ημερομηνία που είχε γεννηθεί και από τους ίδιους γονείς και η ταινία ξαναρχίζει.»

(…)

«Τα ουσιαστικά δεδομένα της ταινίας ενός ατόμου μπορούν να περιγραφούν ως εξής. Το άτομο, σαν ήρωας του μυθιστορήματος της ζωής του, παρουσιάζεται οπωσδήποτε στην ταινία σαν πρωταγωνιστής. Μπορεί όμως να παίξει και δευτερεύοντα ρόλο στην ταινία ατόμων που στην προσωπική του ταινία κρατούν ρόλους βοηθητικούς. Έτσι, κάθε ταινία εμπλέκεται σε άλλες ταινίες όπου συναντώνται τα ίδια πρόσωπα, σε τελείως όμως διαφορετικές καταστάσεις.

Είναι γνωστό ότι η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι ένας οργανισμός με πολλά τμήματα ή πλευρές! 987 για την ακρίβεια. Στην ιδανική περίπτωση, που πραγματοποιείται μόνο στα πολικά όντα, οι 987 πλευρές του άνδρα και της γυναίκας είναι απόλυτα πολικές: είναι ο σύζυγος και η σύζυγος, προορισμένοι να δημιουργήσουν, με την ένωσή τους ένα αληθινό ζευγάρι. Αλλά η διανομή (των ρόλων) περιλαμβάνει κι άλλα πρόσωπα που εισέρχονται στην ταινία για να παίξουν ρόλους οργανικά δεμένους με το ρόλο του ήρωα και να οδηγήσουν την ταινία στο τέλος της. Είναι οι φίλες-ψυχές, οι αδελφές – ψυχές, οι συνεργάτες – ψυχές, οι υπηρέτες – ψυχές κλπ. Οι προσωπικότητες όλων αυτών έχουν έναν αριθμό πλευρών όμοιων προς τις πλευρές της προσωπικότητας του ήρωα, αν είναι του ίδιου φύλου, και πολικών αν είναι του αντίθετου φύλου. Στην περίπτωση αδελφού και αδελφής, ο αριθμός των ταυτόσημων ή πολικών πλευρών φτάνει ως τα μισά ή ακόμη περισσότερο. 

Η έλλειψη ικανότητας διακρίσεως, ειλικρίνειας προς τον εαυτό μας, η έμφυτη επιθυμία να ανακαλύψουμε μια τέλεια αντήχηση στις δονήσεις της ψυχής μας και η συνεπακόλουθη ανυπομονησία, επαυξημένες από τη δράση του Γενικού Νόμου (βιολογικού), μας παρακινούν συχνά στη δημιουργία δεσμών που δεν μπορούν παρά να καταλήξουν σε καταστάσεις παράλογες. Αντί να αντισταθούμε στην πλάνη, να περιμένουμε και να αναζητούμε, καταλήγουμε σε ατελείς ενώσεις, πηγές βασάνων για το ζευγάρι και για τα παιδιά. Ακόμη, οι ενώσεις αυτές αλλοιώνουν το νόημα της ταινίας στο σύνολό της και φθείρουν την προσωπική ζωή όλων των ηθοποιών του δράματος. Τέλος, τα εσωτερικά αποτελέσματα που είχαν προβλεφτεί στην αρχική σύνθεση της ταινίας, κινδυνεύουν σοβαρά.

Η ζωή μας μοιάζει, τις περισσότερες φορές, με θεατρικό έργο που έχει συλληφθεί σωστά, στο οποίο όμως οι ρόλοι αναστατώνονται από κάποιο πρόσωπο που ζητά το παράλογο. Ο καθένας από εμάς είναι αυτό το κακοποιό και γελοίο πρόσωπο. Τα περισσότερα και τα βαρύτερα στην αποπληρωμή λάθη μας παρουσιάζονται στο θέμα του γάμου που γίνεται από υπολογισμό ή στο καθαρά ερωτικό θέμα όπου υπάρχει απόλυτη έλλειψη υπολογισμού (στάθμισης, κρίσης). Ακόμα και τα καλής πίστης άτομα δεν είναι απαλλαγμένα από τα σφάλματα. Το να πάρει κανείς έναν αδελφό ή μιαν αδελφή για σύζυγο, δημιουργεί, από την εσωτερική κυρίως άποψη, μια εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση που περιπλέκεται ακόμη περισσότερο όταν γεννιούνται παιδιά από τις ενώσεις αυτές.

Η ζωή τότε παίρνει χαρακτήρα αιώνιας συνθηκολόγησης με τον εαυτό μας. Αυτή η κατάσταση επιφέρει οπωσδήποτε πλήγματα στην ηθική και ψυχική υγεία των «τυχαίων συζύγων»: αλλοίωση του διανοητικού κέντρου από την απάτη και το ψέμα. Αλλοίωση καρδιακή, αν το συγκινησιακό κέντρο είναι ευαίσθητο και ποθεί ακόμα την αλήθεια τέλος, σωματικές αρρώστιες σκοτεινής προέλευσης. Πάντως, μια τέτοια κατάσταση προκαλεί οπωσδήποτε συνεχή απώλεια λεπτών ενεργειών, πράγμα που, με τη σειρά του, επιταχύνει τα γηρατειά και οδηγεί σε πρόωρο θάνατο.»

Ιερός Γάμος 3

Το εγωκεντρικό ζώο (υπάνθρωπος)

Στο παρακάτω απόσπασμα η Σοφία κάνει για πρώτη φορά λόγο για το «ζώο», μια ιδέα που συναντάμε και σε άλλα σημεία του Ιερού Γάμου. Το «ζώο» είναι ουσιαστικά ένα κομμάτι της δομής του ανθρώπου, καθαρά εγωκεντρικό. Ένα κομμάτι υπανθρώπινο. Η δομή που αναφέρει σε αυτό το απόσπασμα είναι η εξής:

Σώμα – ψυχολογικό ζώο – άνθρωπος. 

Αργότερα θα προσθέσει την «πηγή» και πολύ αργότερα τον «άγγελο» (Ιερός Γάμος 5).

Η διαπίστωσή της στην πρώϊμη αυτή φάση είναι ότι το «ζώο» έχει τα ηνία και όχι η ανθρώπινη υπόστασή μας. Επομένως το πρώτο βήμα είναι η συνειδητοποίηση αυτού που συμβαίνει. Βέβαια, η εξέλιξη από το εγωκεντρικό ζώο (υπάνθρωπο) στην ανθρώπινη υπόσταση είναι μια τεράστια διαδρομή, που ελάχιστοι θα καταφέρουν να διανύσουν…

 «Νάτο πάλι, το γνωστό ζευγάρι των αντιθέτων. Είναι εκνευριστικό το πόσο είμαι έρμαιο αυτών των τάσεων. Γιατί να μην μπορώ να βγω από τον τυραννικό κλοιό τους και να τις δω αποταυτισμένη απ’αυτές; Αποταυτισμένη; Τι εννοώ άραγε μ’αυτό;

Απόμεινε σαστισμένη. Είχε αφαιρεθεί εντελώς. Το επίμονο κορνάρισμα ενός αυτοκινήτου, την ξάφνιασε. Λίγο ακόμα και θα την είχε χτυπήσει.

Συνέχισε το δρόμο της ενώ συλλογιζόταν. «Γιατί, στο κάτω κάτω να ενοχλούμαι από ένα νόμο τόσο γενικό, που διέπει όλους τους ανθρώπους και τα ζώα;» Σταμάτησε. «Είπα και τα ζώα; Ναι, αλλά εδώ υπάρχει ένας κόμπος. Τα ζώα δεν εκμεταλλεύονται «ψυχολογικά» τα άλλα ζώα για την ψυχολογική επιβίωσή τους. Πεινούν, τρώνε. Θέλουν να κάνουν έρωτα, κάνουν. Όταν πεινούν κατασπαράζουν ένα άλλο ζώο, όταν θέλουν να κάνουν έρωτα παλεύουν με έναν αντίπαλο και κερδίζουν τη θηλυκιά. Φοβούνται τα δυνατότερα ζώα και προστατεύονται από αυτά με ένα αμυντικό σύστημα. Έτσι, εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους. Ο άνθρωπος όμως, που έχει εξασφαλίσει τη σωματική επιβίωσή του και δεν κινδυνεύει πια από τα θηρία, γιατί έχει διατηρήσει αυτό τον μηχανισμό στην ψυχολογική περιοχή; Γιατί μεταβάλλει τον συνάνθρωπό του σε θύμα ή βορά για να χορτάσει τις ψυχολογικές του ανάγκες; Αυτό μου είναι μυστήριο. Άσε που το βρίσκω εντελώς περιττό και άχρηστο από πάνω. Λες και μέσα στο σώμα του ο άνθρωπος κρύβει ακόμα ένα ζώο της ζούγκλας. Κι αυτός ο νόμος της ζούγκλας επιδιώκει αμείλικτα τους στόχους του μέσα από τον άνθρωπο. Να, λοιπόν, τι δεν μπορεί να ανεχθεί πια το επαναστατημένο τμήμα μου.  Λες κι αυτό δεν ανήκει σε αυτό τον κόσμο. Και ασφαλώς δεν ανήκει, αφού νιώθει άσχημα που κάτι άλλο μέσα μου εκμεταλλεύεται τον Ο. για να χορτάσει την ψυχολογική του πείνα.

Ένα ζώο μέσα μου φωνάζει: Πεινάω και θα σε σπαράξω για να κορέσω την έλλειψή μου. Ή φοβάμαι ότι εσύ θα με κάνεις λεία σου για να κορέσεις τη δική σου πείνα, γι αυτό αμύνομαι ενάντια στην απειλή σου ή αντεπιτίθεμαι. Μέσα μου έχει επιβιώσει αταβιστικά ένα ζώο, που δεν με αφήνει να γίνω άνθρωπος. Θεέ μου τι αποκαλύψεις είναι αυτες; Πέρα για πέρα συντριπτικές. Δεν τις αντέχω.

Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω έτσι,  να αφήνω το εσωτερικό ζώο να κατασπαράζει τα θύματά του. Αλλά τι να κάνω για να το εξημερώσω; Και υπάρχει κανένας δαμαστής μέσα μου για να το χαλιναγωγήσει; Για σκέψου σε τι ψυχολογική ζούγκλα ζούμε οι άνθρωποι. Και επιμένουμε να αποκαλούμαστε άνθρωποι, μόνο και μόνο επειδή τα σώματά μας είναι ανθρώπινα. Θεέ μου τι φρίκη! Μήπως όμως, δεν λεγόμαστε μόνο γι αυτό άνθρωποι; Μήπως υπάρχει μέσα μας και κάτι άλλο, που να μην είναι ζώο; 

Υποπτεύομαι ότι αυτό το κάτι άλλο είναι εκείνο που επαναστάτησε και που νιώθει φρίκη, εκείνο που θέλει να ελευθερωθεί από τα δεσμά του ζώου, να υποτάξει το ζώο και να ζήσει σαν άνθρωπος, δηλαδή χωρίς να χρησιμοποιεί τους άλλους για δικό του χορτασμό. Τώρα μου έρχονται στο νου τα όσα σκόρπια και ασαφή έχω ακούσει για την ανιδιοτελή αγάπη. Αλήθεια, μήπως ο Ο. εννοούσε κάτι τέτοιο τότε που έλεγε ότι εγώ δεν μπορούσα να αγαπήσω επειδή ζητούσα εγγυήσεις, ενώ η αγάπη η είναι ή δεν είναι από την αρχή; Νιώθω σαν αχτίνα από φως να έπεσε στο σκοτάδι μου. Υποπτεύομαι ότι ο Ο. ζει τον άνθρωπο μέσα του, ότι έχει ξεπεράσει το στάδιο του ζώου. Άρα, λοιπόν, αυτό  θα πρέπει να είναι η εσωτερική εξέλιξη. Εξέλιξη από το εσωτερικό ζώο, από το νόμο της ζούγκλας, προς την καθαρά ανθρώπινη περιοχή.

Θεέ μου, τι ανακούφιση που νιώθω τώρα! Και πόσο αλλιώτικα βλέπω τον Ο!  Θαρρώ πως αρχίζω κιόλας να τον αγαπώ όχι πια από την περιοχή του ζώου μέσα μου, αλλά από την αδύναμη ακόμα και μη – αναπτυγμένη ανθρώπινη υπόστασή μου!»

(…)

«Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατό να πάρει τα χαλινάρια το ανθρώπινο στοιχείο. Πώς να είναι αυτό το πάνω. Είπα χαλινάρια. Από την άλλη, μίλησα για ζώο. Χαλινάρια και ζώο. Αυτός που κρατάει τα χαλινάρια δεν είναι, βέβαια, το ζώο, αλλά κάποιος που κυριαρχεί και κατευθύνει το ζώο από μια υψηλότερη θέση. Το ζώο το έχει κάτωθέ του. Ε, λοιπόν, αυτό είναι! Μέχρι τώρα το ζώο με είχε εκείνο κάτωθέ του και με ποδοπατούσε. Έκανε ό,τι εκείνο ήθελε. Και γω νόμιζα ότι τα καμώματά του ήταν ανθρώπινα και ότι αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό, αφού είναι καθολικό φαινόμενο. Σε τι σκοτάδι βρισκόμουνα! Τώρα, όμως, αγανακτισμένη από τα λακτίσματά του, σηκώθηκα και ένιωσα την ανάγκη να το πιάσω από τα γκέμια και να το χαλιναγωγήσω. Να είμαι εγώ αποπάνω κι όχι αυτό. Αρκετά με δυνάστευσε. Τώρα ξύπνησα. Ήρθε η ώρα να πάρω τη θέση που μου ανήκει. Από εδώ και πέρα, θα το κατευθύνω εγώ και όχι αυτό εμένα. Επιτέλους, έβαλα τα πράγματα σε κάποια τάξη. Και ποια είναι αυτή η τάξη;

Σώμα – ψυχολογικό ζώο – άνθρωπος.

Με τη διευκρίνιση ότι έτσι όπως είμαι τώρα, έτσι όπως είναι οι άνθρωποι, γενικά, ο «άνθρωπος» δεν φαίνεται πουθενά. Υπάρχει μόνο το σώμα και το ψυχολογικό ζώο που νομίζει κανείς ό,τι είναι άνθρωπος. Τι φρικτό λάθος, αλήθεια! Το ζώο να περνάει για άνθρωπος! Γι αυτό κανείς δεν σκέπτεται να εξελιχθεί, να αναπτυχθεί πέρα από το ζώο, αφού το πιστεύει για άνθρωπο. Είπα κανείς, αλλά δεν έχω δίκιο, αφού υπάρχουν μερικοί που νιώθουν την ανάγκη για εξέλιξη, έστω κι αν δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτή η εξέλιξη ή τι είναι αυτό που χρειάζεται εξέλιξη μέσα τους. Είπα ότι η καινούρια αναγκαιότητα είναι να πάρω εγώ τα ηνία. Εγώ. Τι σημαίνει εγώ; Έτσι όπως το έθεσα το εγώ δεν είναι άλλο από το ανθρώπινο στοιχείο.  Γιατί, όμως, λέμε νιώθω ανάγκη για αγάπη, για γέμισμα κλπ; Γιατί μιλάμε δηλαδή στο πρώτο πρόσωπο; Μα το είπα κιόλας Είναι επειδή περνάμε το ζώο για άνθρωπο.

Τώρα, όμως, που άρχισα να ξυπνάω, θα πρέπει να λέω: Νιώθω την ανάγκη του ζώου μου για αγάπη ή για οτιδήποτε. Δεν θα πρέπει να μπερδεύω τις δικές του ανάγκες της ζούγκλας με τις δικές μου ανάγκες. Ό,τι είναι ανάγκη για εκείνο, μπορεί να μην είναι καθόλου ανάγκη για μένα. Έτσι, το ζώο γίνεται «εκείνο» και εγώ γίνομαι εγώ. Ένα εγώ που νιώθει, βέβαια, τις παρορμήσεις του ζώου του, αλλά ξέρει να τις ξεχωρίζει από τον εαυτό του. Το ζώο μου έχει, λοιπόν, συναίσθημα, έχει σκέψη, έχει διαίσθηση, ίσως να διαθέτει και έκτη αίσθηση, όπως όλα τα ζώα. Αλλά όλες του οι λειτουργίες στρέφονται γύρω από την αυτοσυντήρηση και επιβίωσή του, γύρω από τις επιθυμίες και τους φόβους του.

Άραγε, ο «άνθρωπος» δεν έχει λειτουργίες; Είναι δυνατό; Θα πρέπει να έχει. Παράδειγμα ο Ο. που, απ’ότι φαίνεται, μπορεί και αγαπά από ανθρώπινο ύψος. Τώρα, το θέμα είναι πώς να κρατιέμαι συνεχώς επάνω από το ζώο και να παρακολουθώ τα καμώματά του, χωρίς να το αφήνω να με ρίχνει κάτω και να με ποδοπατά, σφετεριζόμενο τη θέση μου, τη θέση του ανθρώπου. Με ποιο τρόπο; Νομίζω ότι μια καλή αρχή είναι αυτή που εγκαινίασα, παρακολουθώντας πως την μια τάση την διαδέχεται η αντίθετή της και πίσω πάλι από την αρχή. Αν τα καταφέρω να στέκομαι απ’ έξω και να παρακολουθώ πως το ζώο μου καλπάζει από την επιθυμία στον φόβο, τότε ίσως το εξημερώσω. Εκείνο που θέλω, βασικά είναι να μην διέπομαι από την επιθυμία – φόβο. Θέλω να ζω ελεύθερη από αυτή τη δεσμευτική κίνηση. Θέλω να λυτρωθώ από το ζώο. Θα τα καταφέρω όμως; Αυτό μόνο το μέλλον θα το δείξει.»

Τις επόμενες μέρες ένιωθε πολύ ξαλαφρωμένη. Κάτι είχε τακτοποιηθεί μέσα της κι ένιωθε σαν να είχε ξυπνήσει από βαθιά νάρκη. Η ζωτικότητά της είχε αυξηθεί. Σκέφτηκε να κάνει ένα πεντάλεπτο πείραμα, για να δει αν θα μπορούσε το εγώ, το ανθρώπινο στοιχείο, να παρακολουθήσει αντικειμενικά, επιστημονικά, τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τους φόβους και τις επιδιώξεις του ζώου μέσα της. Η παρακολούθηση ήταν τέλεια. Μόνο που το ζώο είχε κρυφτεί και δεν υπήρχε τίποτα στην οθόνη για να το παρακολουθήσει το εγώ. Κι όμως αυτά τα πέντε λεπτά δυνάμωσαν πολύ τη θέση του εγώ το ανύψωσαν αρκετά από το επίπεδο του ζώου. Υπήρχε μια διάχυτη αίσθηση ανάλαφρης χαράς και ελευθερίας. Σαν να είχε λυτρωθεί από το ζώο. Την άλλη μέρα, ξανάκανε το ίδιο πείραμα, αλλά για 20 λεπτά. Και την παράλλη για 40 ολόκληρα λεπτά. Η αίσθηση της χαράς, της ελευθερίας και της ανάτασης αυξήθηκε σημαντικά. «Αντίο ζώο,» φώναξε η Θ. χαρούμενη. Δεν ήξερε ότι σύντομα θα απογοητευόταν.»

Ιερός Γάμος  3

Η συνειδητή αγάπη είναι καρπός τέχνης

Χρόνια αργότερα, έπεσε στα χέρια της Θ. ένα κείμενο που επικύρωνε τις δικές της διαπιστώσεις στο θέμα σεξ – έρωτας – αγάπη – πυρηνική αγάπη. Ο τίτλος του βιβλίου ήταν «Αγάπη» και το είχε γράψει ο Άλφρεντ  Ρίτζαρντ  Όραζ. Να τι είχε διαπιστώσει ο ίδιος.

«Πρέπει να μάθετε να ξεχωρίζετε τουλάχιστο ανάμεσα σε τρία είδη αγάπης – αν και υπάρχουν συνολικά επτά – στην ενστικτώδη, τη συναισθηματική και τη συνειδητή αγάπη. Ασφαλώς μπορείτε εύκολα να διακρίνετε τα δυο πρώτα είδη, αλλά το τρίτο είναι σπάνιο και εξαρτάται από την προσπάθεια και τη νοημοσύνη του ανθρώπου. Η ενστικτώδης έλξη είναι χημική. Όλη η βιολογία είναι χημεία. Και οι συγγένειες της ενστικτώδους έλξης, που εκδηλώνονται σε διάφορους χημικούς συνδυασμούς, όπως η λεγόμενη «αγάπη», το φλέρτ, ο γάμος, τα παιδιά και η οικογένεια, δεν είναι παρά το ανθρώπινο ισοδύναμο ενός χημικού εργοστασίου.

Η συναισθηματική αγάπη δεν έχει τις ρίζες της στη βιολογία. Ο χαρακτήρας της και η κατεύθυνσή της συχνά είναι αντίθετα στη βιολογία. Συνήθως είναι η αμοιβαία έλξη ανομοιοτήτων και βιολογικών ασυμφωνιών. Όταν δεν συνοδεύεται από ενστικτώδη αγάπη – και σπάνια συνοδεύεται – δεν καταλήγει συνήθως σε τεκνογονία. Αλλά και όταν καταλήγει, δεν εξυπηρετεί βιολογικούς σκοπούς.»

«Η συνειδητή αγάπη είναι σπάνιο φαινόμενο. Και είναι σπάνιο επειδή η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων είναι παιδιά που θέλουν να αγαπηθούν, χωρίς να μπορούν να αγαπήσουν. Έπειτα, κανείς δεν πιστεύει ότι ο στόχος της αγάπης είναι η τελειότητα – αν και μόνον αυτή διακρίνει την ενήλικη από την παιδαριώδη ή ζωώδη αγάπη. Πέρα από αυτό, οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι είναι καλό για εκείνους που αγαπούν. Η συνειδητή αγάπη δεν είναι συμπτωματική, αλλά προϊόν ενσυνείδητης εκλογής.»

«Χωρίς να ντρέπονται, οι άνθρωποι παινεύονται ότι έχουν αγαπήσει, ότι αγαπούν ή ότι ελπίζουν να αγαπήσουν. Λες και είναι αρκετή η αγάπη ή σαν να μπορεί να καλύψει ένα πλήθος από αμαρτίες. Αλλά η αγάπη, όταν δεν είναι συνειδητή – δηλαδή ταυτόχρονα σοφή και δυνατή – είναι ή μια βιολογική συγγένεια ή μια συναισθηματική ομοιογένεια, δηλαδή και στις δυο περιπτώσεις ανεξέλεγκτη, μη- συνειδητή. Και σε μια τέτοια κατάσταση, ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος ή στον εαυτό του ή στον άλλο ή και στους δυο. Τότε είναι πολωμένος σε μια τυφλή φυσική δύναμη που υπηρετεί τους δικούς της σκοπούς, ενάντια στο ανθρώπινο ον. Είναι φορτισμένος με την ενέργειά της. Και θα είναι τυχερός αν δεν βλάψει κάποιον με τη δυναμίτιδα που επιπόλαια μεταφέρει μέσα του. Η αγάπη χωρίς σοφία και δύναμη είναι δαιμονική. Χωρίς σοφία μπορεί να καταστρέψει το άλλο πρόσωπο. Οι άνθρωποι θα πρέπει να παρακαλούν να γλυτώσουν από την εμπειρία της αγάπης που της λείπει η σοφία και η δύναμη.»

«Όλοι όσοι αγαπούν αληθινά είναι άτρωτοι σε όλους εκτός από το αγαπημένο πρόσωπο. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα επιθυμίας ή προσπάθειας, αλλά αποκλειστικά ολοκληρωμένης αγάπης. Το θέμα δεν είναι να νικήσει κανείς τον πειρασμό, αλλά να μην τον νιώθει. Η απιστία δεν οφείλεται στον πειρασμό, αλλά σε αδιαφορία για το «αγαπημένο» πρόσωπο.»

«Ενώ δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει σχέση ανάμεσα στην αγάπη και στα παιδιά, υπάρχει οπωσδήποτε σχέση ανάμεσα στην αγάπη και στη δημιουργία. Η αγάπη υπάρχει για τη δημιουργία. Η παραγωγή παιδιών είναι η ειδική λειτουργία της ενστικτώδους αγάπης. Αυτό είναι το επίπεδό της. Αλλά επάνω και κάτω από αυτό το επίπεδο λειτουργούν άλλα είδη αγάπης. Τα παιδιά δεν αποτελούν ούτε το σκοπό ούτε τη λειτουργία της συνειδητής αγάπης, αφού ο σκοπός της είναι να επιφέρει αναγέννηση ή πνευματική παιδικότητα. Η δημιουργία ενός τέτοιου πνευματικού παιδιού μέσα στους δυο αγαπημένους αποτελεί την ιδιαίτερη λειτουργία της συνειδητής αγάπης.»

«Δεν είμαστε ένας, αλλά τρεις σε έναν. Και αυτό απεικονίζεται στη φυσιολογία μας. Τα τρια κύρια συστήματα, το εγκεφαλικό, το νευρικό και το ενστικτώδες, συνυπάρχουν. Που και που δίνουν την εντύπωση πως συνεργάζονται αλλά τις περισσότερες φορές συγκρούονται, επειδή επιδιώκουν διαφορετικούς σκοπούς. Τρεις εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι υπάρχουν ταυτόχρονα μέσα μας και ο καθένας τους έχει τις δικές του ιδέες για το πώς θα έπρεπε να λειτουργεί ο οργανισμός. Το ένα σύστημα επεμβαίνει ση δουλειά του άλλου. Σε ένα τέτοιο άτομο, ποιος ή τι είναι εκείνο που ερωτεύεται; Σπάνια συμπίπτει να είναι και οι τρεις ταυτόχρονα ερωτευμένοι ή με το ιδιο πρόσωπο.  Ο ένας αγαπά, ο άλλος όχι. Έτσι ο άνθρωπος οδηγείται σε απιστία, σε ψεύδη, σε απάτες.»

«Η εγκράτεια είναι υπόθεση τόσο των αισθήσεων όσο και των οργάνων και βασικά των ματιών, μέσα από κάθε αίσθηση εκλύεται ενέργεια ποικίλης υφής. Η αγνότητα των αισθήσεων δεν είναι φυσική σε όλους. Οι πολλοί θα πρέπει να αγωνιστούν για να την αποκτήσουν. Στον πολιτισμό που κάποτε άνθιζε εκεί που σήμερα ορθώνεται η Βαγδάτη, η αγνότητα των αισθήσεων διδασκόταν. Από την παιδική ηλικία γύμναζαν προσεκτικά την κάθε αίσθηση. Είχαν ανακαλύψει ασκήσεις που με τη βοήθειά τους οι μαθητές μπορούσαν να διακρίνουν τις διάφορες επιδράσεις από τα αισθητήρια όργανα είτε αυτά ερεθίζονταν διανοητικά, είτε συναισθηματικά, σεξουαλικά ή ερωτικά.»

«Η συνειδητή αγάπη δεν είναι έργο της Φύσης. Είναι καρπός τέχνης, αυτοεκπαίδευσης. Όλοι οι άνθρωποι την επιθυμούν, ακόμα και οι πιο κυνικοί. Αλλά αφού σπάνια συμβαίνει τυχαία και κανείς δεν έχει δημοσιεύσει τον τρόπο που οδηγεί στη δημιουργία της, η τεράστια πλειοψηφία αμφιβάλλει ακόμα και για τη δυνατότητα μιας τέτοιας κατάστασης. Κι όμως, η αγάπη αυτή είναι υπαρκτή, αρκεί να εκπαιδευτεί κανείς να τη ζήσει. Μπείτε σε αυτά τα μαγεμένα δάση όσοι έχετε την τόλμη. Οι θεοί αγαπιούνται μεταξύ τους συνειδητά. Όσοι αγαπούν συνειδητά, γίνονται θεοί.»

Ιερός Γάμος 3

Διαβάστε επίσης :

Η προδοσία του λειτουργήματος του μετασχηματιστή

Η σεξουαλική λειτουργία επιδιώκει την τελειότητα