Η ερωτική έλξη είναι μια δωρεά

«Την άλλη μέρα, καθώς η Θ.  γύριζε στο νου της τα συμβάντα της προηγούμενης, διαπίστωσε ότι η απομάκρυνση του Φ. απ’αυτήν, η προσήλωσή του στην Π., το φανερό γεγονός ότι κάτι είχε προηγηθεί μεταξύ τους καθώς και το ότι ο Φ. έπαιζε απ’ ότι φαινόταν, διπλό παιχνίδι, δεν άγγιξαν την παραμικρή χορδή ζηλοτυπίας μέσα της. Το είναι της είχε απλώς καταγράψει όλες τις λεπτομέρειες εντελώς αντικειμενικά. Το παλιό «υποκείμενο», που άλλοτε έπαιρνε τα πράγματα προσωπικά και θιγόταν θανάσιμα, δεν έδειχνε κανένα σημείο ζωής, δεν δήλωνε καθόλου την παρουσία του.

Κανονικά, δηλαδή εγωκεντρικά, κάνει κανείς κατοχή του προσώπου που δείχνει έλξη και ερωτικό ενδιαφέρον, ιδιαίτερα μάλιστα αν η έλξη και η ανταπόκριση είναι αμοιβαία. Νιώθει ότι ο άλλος είναι κτήμα του, δικός του, ιδιοκτησία του και αντιδρά στην απομάκρυνση ή στην προδοσία του. Τότε, η παλιά έλξη ή «αγάπη» μετατρέπεται σε έχθρα, σε θυμό, σε μίσος, σε μνησικακία, σε οργή, ακόμα και σε εκδικητικότητα.

«Τι καλά,» παρατήρησε η Θ. «ελευθερώθηκα απ’εκείνον τον εφιάλτη που έπαιρνε τα πάντα προσωπικά, κτητικά, πάντα με την προσωπική αντωνυμία «μου», όπως «δικός μου», «δική μου», «δικό μου», σαν να ήταν εξαρτήματά του. Αλλά τώρα ο Φ. είναι ένα ξεχωριστό, αυθύπαρκτο, μοναδικό άτομο, εντελώς ανεξάρτητο από μένα και ασύνδετο. Γιατί λέω ασύνδετο;»

Σταμάτησε λίγο για να ρίξει πιο βαθιά το εσωτερικό της βλέμμα. Και τότε είδε ότι ο Φ. είχε γίνει «ασύνδετος» επειδή διάλεξε να στρέψει τη ροή της ερωτικής του ενέργειας στην Π. Μέσα της δεν διέκρινε καμιά απαίτηση ή επιθυμία για το αντίθετο, δηλαδή να είχε στρέψει το ερωτικό του ρεύμα στην ίδια. Τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν η ίδια η ερωτική του ενέργεια, από δική της θέληση κι εκλογή, είχε νιώσει ακατανίκητη και σταθερή έλξη για τη Θ. Τότε καμιά προσπάθεια του Φ. να τη στρέψει αλλού δεν θα μπορούσε να φέρει καρπούς. Θα ήταν πέρα από τις δυνατότητες του προσωπικού, εγωκεντρικού εαυτού του, και καθαρά υπόθεση των μαγνητικών ρευστών του. Και κανένα εγωκεντρικό εγώ δεν μπορεί να επιβάλει την επιθυμία του στα μαγνητικά ρευστά. Μ’αυτήν την έννοια, η έλξη, κάθε έλξη, πολύ περισσότερο η ερωτική, είναι μια δωρεά, ένα χάρισμα από μιαν άγνωστη περιοχή που κινείται και ενεργεί σύμφωνα με τους δικούς της νόμους και τη δική της εκλογή. Κι επειδή είναι ευρύτερη και βαθύτερη, ο επιφανειακός εαυτός θα πρέπει, κανονικά, να την υπακούει, να προσαρμόζεται σε αυτήν, να μην επεμβαίνει για να διακόψει την ελεύθερη ροή της. Αν οι άνθρωποι γνώριζαν αυτό το μυστικό, δεν θα υπήρχε αποτυχημένος έρωτας. Τι θα γινόταν τότε; Απλούστατα, ο έρωτας θα έκανε τον κύκλο του, την πορεία του, θα εξαντλούσε τα εσωτερικά καύσιμα του και θα έσβηνε, χωρίς αυτό να πληγώνει το άτομο. Και τι πληγώνει το άτομο;»

(…)

«Τι λοιπόν, πληγώνει το άτομο;» ρώτησε με ανυπομονησία η Λ.

«Για την ώρα διακρίνω τρεις παράγοντες: Ο ένας έχει να κάνει με τον εγωκεντρικό εαυτό του όταν επεμβαίνει στον έρωτα και τον κάνει σωστή τυραννία.»

«Αυτό ακριβώς έγινε με τον μεγάλο έρωτά μου, όπως ξέρεις,» αναφώνησε η Λ. «Τη μια καλή μας στιγμή τη διαδεχόταν δέκα τυραννικές. Ήταν ένας βασανιστής που ζητούσε την επιβεβαίωση της αγάπης μου με πλάγια βασανιστικά μέσα. Κι όταν κάποτε επαναστατούσα στην τυραννία του, μου ξεστόμιζε: «Να λοιπόν, που δεν μ’αγαπάς.» Και μ’άφηνε να πνίγομαι στους λυγμούς. Και ποιος είναι ο δεύτερος παράγοντας;»

«Ο δεύτερος παράγοντας οδηγεί στην κατάπνιξη του έρωτα, επειδή δεν συμβαδίζει με το εγωκεντρικό προγραμμά μας,» είπε η Θ.

«Διάνα,» είπε ζωηρά η Λ. «Ούτε αυτός ο παράγοντας απουσίαζε από τη σχέση μου με τον ΛΕ, όπως θα θυμάσαι. Αυτό που ένιωθε για μένα, του κατέστρεφε τα σχέδια για γάμο με μια μικρή και πλούσια κοπέλα. Γι αυτό έκανε τα αδύνατα δυνατά να το πνίξει.»

«Ακριβώς,» συμφώνησε η Θ. και συνέχισε: «Και ο τρίτος κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες να συντηρήσει στην κατάψυξη το πτώμα του νεκρού πια έρωτα, ελπίζοντας ότι θα αναστήσει ξανά τις χαρές του.»

«Αυτή είμαι εγώ,» είπε σκυθρωπάζοντας η Λ. «Ενώ μέσα μου το ξέρω ότι η παλιά φλόγα έχει σβήσει, ότι ο ΛΕ. δεν νοιάζεται πια για μένα, ο νους μου βρίσκεται σε συνεχή απασχόληση με τις παλιές καλές στιγμές, ενώ η φαντασία μου σκηνοθετεί μιαν αναζωπύρωση του έρωτά μας, χωρίς καμιά από τις παλιές άσχημές του. Αλλά γιατί λες ότι πληγώνει αυτός ο τελευταίος παράγοντας; Εγώ βρίσκω παρηγοριά σ’αυτόν.»

«Ως πότε θα βρίσκεις;» την αντέκρουσε η Θ. «Κάποτε θα βαρεθείς να ζεις στη φαντασία και θα θελήσεις να ζήσεις απτά όλα τα ωραία που θα έχεις υφάνει μέσα σου. Και τότε, δεν θα πληγωθείς με την σκληρή πραγματικότητα που θα έχει κουρελιάσει τις ωραίες σου προσδοκίες;»

«Άκου λέει, θα γινόμουν κουρέλι. Θα πληγωνόμουν θανάσιμα. Δίκιο έχεις.»

Ιερός Γαμος 4

Κάτω από την επιφάνεια των αντιθετικών ζευγών

«Είδε λοιπόν, ότι η δυστυχία ήταν ο ένας πόλος του επιφανειακού νου ή του φλοιού, ενώ  ο άλλος ήταν η ευτυχία, μια ευτυχία, ωστόσο που εύκολα γύριζε στον αντίθετο πόλο της, τη δυστυχία.  Με την παραμικρή αντιξοότητα.  Ήταν ευτυχία με όρους.  Γι αυτό οι άνθρωποι την περιφρουρούσαν με δρακόντια μέσα, χτίζοντας τείχη γύρω της, κρατώντας την σπασμωδικά, ή καλύτερα, κρατώντας τις συνθήκες που μέσα τους μπορεί να ζήσει. Αλλά έτσι, από κάτω υποβόσκει πάντα η αγωνία μήπως οι όροι αλλάξουν και η ευτυχία διαλυθεί, αφήνοντας στη θέση της το αντίθετό της, τη δυστυχία. Επομένως, ούτε μέσα στο κλίμα της ευτυχίας μπορεί να νιώσει κανείς απόλυτα ευτυχισμένος, επειδή υπάρχει ο φόβος της στέρησης της ευτυχίας. Αλλά ούτε τη δυστυχία τη ζει κανείς ανόθευτα. Αυτόματα, μπαίνει σε κίνηση ο αντίθετος μηχανισμός με τη μορφή της ελπίδας, της προσδοκίας, του ονειροπολήματος, ακόμα και της ενεργητικής προσπάθειας για φυγή.

Που βρισκόταν, λοιπόν, η αληθινή ευτυχία, μια ευτυχία ανεξάρτητη από αντιξοότητες, που να μην χαλά με τίποτα, που να μην μετατρέπεται σε δυστυχία; H Θ. είχε ζήσει στο κλίμα της αληθινής ευτυχίας, που την ονόμαζε «το άχρονο». Βέβαια, η γεύση της δεν έμοιαζε με τη γεύση της λεγόμενης «ευτυχίας», αλλά τι σημασία είχε αυτό; Η Θ. δεν μπορούσε να σταθεί στη γεύση, το θέμα την έκαιγε στη βασική ουσία του. Και το άχρονο βρισκόταν κάτω από το ζευγάρι ευτυχία – δυστυχία που ζει στην επιφάνεια του είναι ή στον φλοιό του εγκεφάλου. Το μυστικό, λοιπόν, ήταν να βυθιστεί κανείς κάτω από την επιφάνεια των αντιθετικών ζευγών. Οπότε η ευτυχία και η δυστυχία παύουν πια να έχουν νόημα. Όποια τροπή κι αν πάει τότε η ζωή του ανθρώπου, καλή ή κακή, σύμφωνα με τα κριτήρια της επιφάνειας, αυτός που έχει τις ρίζες του στο άχρονο δεν νιώθει ούτε ευτυχισμένος ούτε δυστυχισμένος με την τρέχουσα έννοια. Δεν τον αγγίζει πια η ευτυχία ή η δυστυχία της επιφάνειας. Τίποτα επιφανειακό δεν μπορεί να προσθέσει έστω και μια σταγόνα στην πληρότητα του άχρονου και τίποτα να αφαιρέσει έστω έναν κόκκο από την ίδια αυτή πληρότητα. Το Πλήρες, το Άχρονο, δεν υπόκειται ούτε σε αύξηση, ούτε σε μείωση.

«Για σκέψου ότι ήμουν αιχμάλωτη των αντιθέσεων της επιφάνειας τόσα χρόνια!» συλλογίστηκε. «Για σκέψου επίσης πόσοι άνθρωποι κυνηγούν την ευτυχία της επιφάνειας, πέφτοντας στο αντίθετό της, χωρίς να υποπτεύονται την ύπαρξη ενός υπόβαθρου από αδιάσπαστη Ευτυχία που δεν έχει καμμιά σχέση με τις αντιθέσεις. Ωστόσο, θα άγγιζα ποτέ το άχρονο και πλήρες αν δεν είχα χτυπηθεί αλύπητα ανάμεσα στις Συμπληγάδες των αντιθέτων;»

Ιερός Γάμος  4

Η αγάπη βρίσκεται στον πυρήνα

«Τι εννοούσες τις προάλλες λέγοντας ότι δεν είχες ποτέ αγαπήσει, ούτε ποτέ αγαπηθεί; Αυτή σου η κουβέντα με τριβελίζει. Εγώ ξέρω ότι λίγες γυναίκες έχουν αγαπηθεί όσο εσύ.»

«Άκουσε, Λ., όλα εξαρτώνται από το τι ονομάζει κανείς αγάπη.»

¨Ώστε είναι θέμα ονομασίας;»

«Σωστή η ερώτησή σου. Δεν είναι θέμα ονομασίας.»

«Τότε τι είναι;» επέμεινε η Λ.

«Είναι θέμα επιπέδων,» είπε η Θ.

«Δεν σε καταλαβαίνω.»

«Εγώ φταίω. Αυτές οι καταστάσεις δεν περιγράφονται άμεσα, αλλά περιφραστικά.»

«Ούτε τώρα σε καταλαβαίνω. Εγώ περιμένω να μου διαλύσεις τις απορίες μου.»

«Εύκολο το χεις;» είπε η Θ. αναστενάζοντας. Σε λίγο συνέχισε. 

«Να, φαντάσου ένα φρούτο, με τον πυρήνα του, την ψίχα του και τη φλούδα του. Η φλούδα είναι ένα επίπεδο που θα το ‘λεγα επιφανειακό, η ψίχα άλλο επίπεδο, βαθύτερο και πιο εσωτερικό και ο πυρήνας το πιο βαθύ και πιο εσωτερικό επίπεδο που διαθέτει το φρούτο. Φαντάσου, τώρα, τη φλούδα να αγαπά ή να ερωτεύεται. Έπειτα, φαντάσου τον πυρήνα να κάνει το ίδιο. Έχεις την εντύπωση ότι όταν μεταφέρεται κανείς από τη φλούδα στο βάθος θα έχει την ίδια γεύση του έρωτα και της αγάπης;  Ποια αγάπη θα είναι πιο βαθειά, πιο ριζική, πιο συγκεντρωμένη;»

«Κάτι αρχίζω να βλέπω,» είπε η Λ. «Ε, ασφαλώς η πυρηνική αγάπη θα είναι η πιο βαθιά και η πιο συγκεντρωμένη, γιατί θα ξεκινάει από τη ρίζα και το κέντρο της ύπαρξης. Άσε που περιέχει κιόλας τον σπόρο της συνέχισης της ζωής, ενώ η φλούδα και η ψίχα δεν μπορούν να ανανεωθούν από τον ίδιο τον εαυτό τους. Δεν περιέχουν σπόρο.»

«Θαυμάσια. Κατάλαβες τώρα ή πρέπει να συνεχίσω;»

«Και κατάλαβα και θέλω να προχωρήσεις στις λεπτομέρειες,» δήλωσε η Λ.

«Όσο ζούσα, λοιπόν, στη φλούδα της ύπαρξής μου πίστευα ότι αγαπούσα και ότι με αγαπούσαν επειδή δεν γνώριζα άλλο είδος αγάπης. Τώρα, φαίνεται πως εξάντλησα ό,τι εμπειρίες είχε να προσφέρει η φλούδα και βρίσκομαι κάτω απ’αυτήν. Δεν τολμώ να πιστέψω ότι έχω αγγίξει τον πυρήνα. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι νιώθω ανέραστη και παρθενική, επειδή τώρα ξέρω ότι η αγάπη βρίσκεται στο βάθος και όχι στη φλούδα. Είχα μερικές νύξεις για το πώς είναι η αγάπη σ’εκείνο το πρωτογενές βάθος. Είναι το ίδιο με τη ζωή. Το πώς, όμως, νιώθει κανείς όταν η αγάπη για ένα ετερόφυλο ον αναβρύζει από κει, δεν το χω ζήσει. Άλλωστε, υπάρχει τόση επάρκεια όταν με πλημμυρίζει η ζωή από κείνο το βάθος, ώστε δε μου λείπει καθόλου η ερωτική σχέση με έναν ετερόφυλο.»

Ιερός Γάμος 4

Ο Ερωτας - πορθμέας για την υπερβατική ύπαρξη

«Ζούμε την αλχημεία των Ιερών Γάμων μας,» σκέφτηκε. «Τη μίξη των πιο μύχιων και αγνών στοιχείων μας. Και μ’αυτή τη μίξη, μ’αυτή την ιερογαμία, εισχωρούμε σε περιοχές πέρα από τον Έρωτα, εξερευνούμε χώρους εφτασφράγιστους στους ανέραστους.

Με «ανέραστους» εννοούσε όσους δε ζούσαν την εσωτερική ιερογαμία.

«Τώρα αρχίζω να υποπτεύομαι το ρόλο του Έρωτα,» συλλογίστηκε. «Ο έρωτας δεν είναι για δική μας ευχαρίστηση, για να δώσει μια νότα χαράς στην άχαρη ύπαρξη των ανθρώπων, αλλά ένα μέσο, ένας Πήγασος, ένας πορθμέας, που οδηγεί την ιερογαμική ενότητα δυο ετεροφύλων σε περιοχές της αόρατης πραγματικότητας απροσπέλαστες στους ασυντρόφευτους. Είναι ένα μέσο που οδηγεί στην υπερβατική ύπαρξη.»

Η ιερότητα της ιερογαμίας την έκανε να ριγήσει.

Ο χρόνος πέρασε χωρίς να τον καταλάβουν. Ήταν αργά όταν πήραν το δρόμο του γυρισμού. Κρατιόνταν απ’το χέρι και κοιτάζονταν στα μάτια, με μυστική συγκίνηση, προϊόν των διαπιστώσεων που είχαν κάνει.

Ήταν φανερό ότι ενώ τα σώματά τους ήταν στη γη, ενώ η κάθε μέρα τους ήταν βυθισμένη στις ασχήμιες (και στις ομορφιές) της γήινης διάστασης, το είναι τους ζούσε και ξεδιπλωνόταν σε μια περιοχή που της ταίριαζε το όνομα αιωνιότητα. Πόσο λάθος έχουν όσοι φαντάζονται ότι η αιωνιότητα είναι μια στατική κατάσταση! Ο ΚΑ. και η Θ. ωστόσο, ήξεραν, από πρώτο χέρι, τη δυναμική ή κινητική πλευρά της.»

Ιερός Γάμος 4